چرا اینقدر دور و در سایه؟

بیا

چراغ برایت می اورم.

گاهی فکر کردن به گذشته اونقدر برام ترسناکه که ترجیح میدم به  تصور اینده ای که می دونم هیچ وقت نمیاد خوش باشم ...

درگیر روزمره ام ...

باید بروم

باید تمام این کابوس ها بی خابی ها بیداری ها را

بردارم و بروم

...

*

پ.ن: این را خودم دوست ندارم ادامه بدم. نه اینکه نتونم. نمیخام !

بهانه های تو بزرگ

برای ماندن

بهانه های من بزرگ

بهانه هات

بی شمار

بهانه هام  بی شمار...

*

پ.ن : ننوشتن طولانی... باعث این افتضاح شد !

روزهای پاییزی

سرد و غمگین و بی آفتاب.

تو شبیه آفتاب.

من شبیه پاییز.

*

پ.ن :  سردمه ....

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ...

*

پ.ن: دلم برای خودی که اینجا " جا " گذاشتم ، تنگ شده بود و مرا برگرداند...

پایان کار وبلاگ رو اعلام میکنم...

*

پ.ن: نقطه .

صبح می شود.

ظهر

عصر

شب .

و باز صبح می شود.

و من این تقویم را ورق می زنم .

و تو نمی آیی که نمی آیی.

و این زمین امتداد می یابد

در جهت روزگار دیگری.

و این شهر رنگ عوض می کند.

و این تاریخ نو می شود.

و همه چیز کهنه ... .

من اینجا

وقتی

سیگار هایم تمام شود

خاطرات تو را پک می زنم . 

تو بر نمی گردی که نمی گردی !

*

پ.ن: صبح شده .

این روزها هوا سرد نیست.

و سر ها در گریبان نمی ماند.

ولی هنوز

بی جواب می ماند

سلام هایی که

در پی همدردی اند ...

*

پ.ن: زمستان است ؟

پریدن از این پنجره به سوی آن پرتگاه

جراتی می خواهد

که این روزها

در کسی  سراغ ندارم !

پرنده شو...

بپر !

*

پ.ن:  دلم را گرفته است درد !

هیچ کجای این جهان

جایی شبیه قلب تورا ندارد.

گرچه

میان ابهام احساسات قلب من

نبودن تو

بزرگترین پاسخ

در ماندگاری توست !

*

پ.ن: بزرگترین خاصیت معشوق ، نبودنشه !

لبخند های تو را می شمرم ،

و به  آب و درخت و آینه شک می کنم.

می دانم

همه ی اینها

یک توهم پیچده

در این شب خردادی ست

و تو اینجا نیستی ...

*

پ.ن: شب های خردادی ، دلگیرترین شب های سال اند ...

چه تفاوت جالبیست

میان خاطره های دور

و حرفهای نزدیک !

*

پ.ن: فاصله ات رو با آدمها حفظ کن! آدمها تغییر می کنند...

این روزها که من با خودم هم حرف نمی زنم ،

و این زمین سنگی ، جای خوبی برای راه رفتن نیست ،

و سرما بیداد می کند ...

چرا

قلب تورا  گرم کنم

به بوسه ای

نوازشی

اشتیاقی ؟

*

پ.ن:  می شنوی ؟ صدام قطع شده !

خابم نمی برد.

در آغوش این  همخابه ی سپید .

یخ می کنم .

و روی تنم

برف می نشیند...

*

پ.ن: آخ از این دیوار کنار تخت...